Pers

Share Button

Concert
Russische klankkleuren en blues van de gestampte pot
Stage Band, dinsdag 15 maart 2011, De Smederij, Groningen

Het Count Basie Orchestra slaagde er destijds in, zich op het podium van de Famous Door te wurmen, 66 West 52nd Street, New York City, dat eigenlijk meer geschikt was voor pianotrio’s. Lester Young wist zelfs zijn tenorsax netjes horizontaal te houden. Nou, dan hoeft zo’n Stage Band, achttien koppen, toch geen probleem te hebben met de vijftien vierkante meters van De Smederij?

De droge akoestiek van de kazemat-achtige ruimte aan de Tuinstraat hielp het geluid lekker direct en compact te houden. Zo konden we perfect vaststellen op welk hoogtevreeswekkend niveau de noorderlingen tegenwoordig spelen. Niet voor niets winnen ze de ene na de andere eerste prijs op bigband-concoursen her en der. Met name in de Thad Jones-arrangementen, die met hun blokharmonieën een zware wissel trekken op coherentie en precisie, kwamen de secties en de band als geheel mooi tot hun recht. Zwakke plekken heb ik eerlijk gezegd niet kunnen ontdekken. Daar de band bestaat uit professionals en conservatoriumstudenten, is er vanzelfsprekend wel wat verloop, maar de ritmesectie, het warm kloppend hart van het organisme, is bijvoorbeeld al zeker twee jaar intact. En dat helpt.

Het enige stuk dat niet uit de Jones/Brookmeyer/Holman/Nelson-canon stamde, was – als ik het goed heb verstaan – ‘Tracks Of Tears’ van trombonist Pavel Shcherbakov, een studie in klankkleuren. Daarin werden onder meer gestopte trombones geconfronteerd met een klarinettenkwartet. De componist zelf schoof ook nog een boeiende monoloog – hij is een van de sterke solisten van de Stage Band. Trompettiste Suzan Veneman hoort daar ook bij. In ‘Miss Fine’ deed ze de songtitel en zichzelf eer aan met een mooi vormgegeven en soepel gefraseerde solo. En net als je denkt ‘nou nou, die Steven Sluiter, wat is dat een toffe eerste alt en een primadeputy bandleader‘ gaat die gast me toch een chorusje of wat de blues erin staan te beuken. Smack! Dab! De zaal pieste bijkans collectief in haar broek van vreugde.

(Eddy Determeyer, 24.3.11)

…liet Gerrits, die alle arrangementen geschreven had, zijn orkest vervolgens in de ballad ‘The Very Thought Of You’ zwelgen in een spatzuiver coloriet, dat even subtiel als krachtig was.

– Draai om je oren, 10 februari 2012

De Stage Band, ooit begonnen als een soort Glenn Miller-kloon, is in zijn dertigste levensjaar en mag inmiddels tot de betere professionele bigbands van het land gerekend worden.

 – Draai om je oren, 22 november 2011

….een baritonsolo van veteraan Harry Broekman die in een fluisteren eindigde, waarmee hij de bar zowaar stil kreeg. En dat, dames en heren, is slechts een doodenkele sterveling gegeven.

 – Draai om je oren, 22 november 2011

Zuiverheid: Echt mooi homogeen. Prima! Van begin tot eind verzorgd.

– Uit het juryrapport NBBC 2011

Met name in de Thad Jones-arrangementen, die met hun blokharmonieën een zware wissel trekken op coherentie en precisie, kwamen de secties en de band als geheel mooi tot hun recht.

– Draai om je oren, 15 maart 2011